Zo, 2e kerstdag, het lijkt(is) hier gelukkig weer een gewone dag. Al die kerst-poes-pas is niet aan mij besteed. Man-lief is na 4 dagen onverwacht vrij gewoon weer aan het werk, nou ja gewoon, een extra lange zondag-dienst van 7 tot 18, maar voor de haven van Hamburg is dat een gewone weekend dienst. Ik vind het niet erg, al die "hang"-zon-dagen. Afgelopen vrijdag bezocht ik toch maar mijn huisarts met aanhoudende, erger wordende rugklachten. Bijna voor ik er erg in had, had ik 8 spuiten gehad, 6 in mijn rug en 2 in mijn oren. De spuiten werden gezet op plaatsen waar ze normaliter de accupunctuurnaalden plaatsen en bevatten een soort narcose-middel. Ik voelde vrijwel gelijk de pijn afnemen, goed gevoel. En op naar huis en aan de diclofenac voor een aantal dagen. Gister nam ik die niet meer, de 3 dagen waren voorbij, maar nu merk ik alweer dat het beroerder gaat, toch laar ik dat even zo. want alleen de pijn onderdrukken en daarmee het risico lopen dat ik het toch overbelast of nog meer verkloot is geen goed plan. Het ziet er naar uit dat ik morgen weer in de wachtkamer zit voor een te besluiten vervolg. Ik dacht dat het mijn SI gewricht is de arts denkt de tussenwervelschijf. Tja zeg het maar. Wellicht ga ik in januari naar de orthopeed. We zullen het zien.

Ik moet nog even mijn "boosheid"kwijt over iets wat ik op het nieuws voorbij zag komen en waarvan ik dacht: dat vind ik niet normaal! Het schijnt dat er gemiddeld per gezin voor 440 euro (!!!!) boodschappen werd gedaan voor de kerst, dan vraag ik je? Zoveel voor 2 dagen? Zijn mensen waanzinnig geworden, waarom doen ze dat? Nee dat snap ik echt niet en dat wil ik ook helemaal niet snappen. Ik zie het nut niet in van zo absurd moeten doen omdat het kerst is??? Ik ben dan ook blij en best een beetje trots op mezelf dat ik niet meedoe aan die waanzin. Dat betekent heus niet dat wij niet lekker eten. Gister kwam Gunter hier en hij verzorgde het overgrote deel van het kerst-diner. We aten ree-rug, die ik lekker rose heb gebakken, en dan zul je denken: ja toe maar das niet decadent en duur. Het was zijn eigen geschoten bok, en smaakte heerlijk, en we aten er gewoon rode kool, aardappelklöse en appelmoes bij. Oh ja en een ijsje toe. Vandaag maak ik stamppot zuurkool, daar veheug ik me nu al weer op. En het ultieme kerstgevoel? Nou dat ken ik niet  en dat wou ik ook graag zo houden. Ben blij dat morgen gewoon weer donderdag is en nog blijer dat ik me niet mee laat slepen door al die kerst-waanzin!

Ik ben nog steeds weinig aan het loggen, terwijl ik best veel op internet ben, heb ik op een of andere manier geen inspiratie. Ben met heel andere dingen bezig. Heb 1 jacht achter de rug, krijg veel uitnodigingen maar de hele situatie die ik achter de rug heb maakt het dat ik geen zin heb om alleen maar elke week op pad te zijn. Ik selecteer en heb nog wel een aantal jachtdagen in het verschiet waar ik zin aan heb. Daarnaast ben ik sinds vorige week creatief bezig, waar dat toe gaat leiden weet ik nog niet helemaal, weet wel dat het me een goed gevoel geeft lekker bezig te zijn, het is een welkome afleiding en komt voor mij precies op het juiste moment! Wat ik precies aan  het doen-maken ben daar wil ik nog niet teveel over kwijt.

Regelmatig word ik ineens nog overvallen door een golf van verdriet, dat is natuurlijk ook logo, het is per slot niet niks wat er allemaal gebeurt is afgelopen meer dan jaar. Ik probeer het maar gewoon over me heen te laten komen en het niet weg te drukken. En aangezien ik ook nog behoorlijk last heb van mijn rug, denk toch spanning, ga ik nu maar eens lekker languit in bad liggen….

Weet niet wanneer ik weer in log-land ben om wat te melden

Vandaag is het precies een maand geleden dat paps overleed. Vandaag is ook de dag dat zus-lief jarig is. Lief zussie: gefeliciteerd! Ik heb je al wel een e-card gestuurd , maar nog niet gesproken. Wij zijn, zoals zus het ooit al eens op haar web-log omschreef, niet de familie van de verplichte nummers, wij zien elkaar wanneer we dat willen en dan is dat ook goed. Zou het nu dan toch anders zijn? Ik ga haar zo bellen en kijken hoe ze zich voelt, want ook al heeft jarig zijn als je ouder wordt niet meer die impact die het vroeger had. Ik bedoel dat je dan aftelde tot het zover was, je nieuwsgierig was of je ook dat kreeg wat je had gevraagd. Misschien is het nu toch anders omdat het toch je 1e verjaardag is als "wees"….

Het klinkt zo raar, zo onwezenlijk, maar zo is het wel en ik ben daar de hele week al mee bezig. Hoewel ik merk aan mezelf dat ik meer uitgerust raak, zullen er zoveel momenten komen dat je jezlef geconfronteerd zult zien met dat gegeven. Gister toen ik de hondjes ‘s middags uit ging laten kwam er weer een wit veertje voorbij waaien….Ah dacht ik, zie nou wel Paps is toch wel in de buurt, hij houdt ons echt wel in de gaten. Dat maakt ook dat ik het fijn vind om elke dag een kaarsje te branden bij je mooie foto, ik voel dat je toch bij me bent en op ons let. Zullen we er vandaag dan ook maar gewoon een borrel op drinken dan? Dat zou jij ook doen!

Lieve zus, ook al ben ik niet bij je ik ben er toch, net als paps! Maak er wat moois van! Ik hou van je!!

Zat er bij mijn vorige log al zo’n 6 weken tussen, nu zie ik dat we al weer  bijna 8 weken verder zijn. Als ik zo terug lees dan denk ik soms echt waar is de tijd gebleven. Er is zoveel gebeurt in deze 8 weken en ik had ook niet de behoefte om tussendoor te loggen. En zelfs nu weet ik nog niet of ik hier de draad nog wel weer op zal pakken.  Ja nu dus even wel, maar het kan maar zo zijn dat dat een eenmalig iets is, ik weet het gewoon niet. Vorige week donderdag ben ik, na zo’n 3 weken NL, thuisgekomen. Maar het was een ander thuiskomen dan anders. Voor het eerst reed ik de 350 kilometer soms snikkend achter het stuur, ik ging naar huis maar ditmaal zou ik thuiskomen en geen paps meer hebben….

Paps werd 18 september 66 jaar, hij moest en zou dat nog 1 keer vieren met mensen die veel voor hem betekent hebben in dit afgelopen jaar, en zo gebeurde het ook! Op zondag 23 september hadden we zijn "Route 66"-party. Ondanks zijn moe en op zijn heeft hij, maar ook wij, volop genoten van deze mooie, bijzondere middag/avond. Wij sliepen er ‘s nachts niet van, hij sliep als een roos! Hij wilde zijn grenzen blijven verleggen en toen ik op maandag vroeg of hij wilde dat ik bleef, zei hij ja maarrrrrr, als ik me goed voel wil ik nog 2 avonden gaan bridgen. Ik zei dat ik dan graag even naar huis wilde. Later die dag reed ik met manlief naar huis. Het was voor kort want op woensdag vertrokken we alweer samen naar NL. Paps werd met bridgen 2 keer eerste, en hoewel hij nog heel graag vaker 1e had willen worden ging het vanaf donderdag toch harder achteruit, op zaterdag ging het zelfs ronduit beroerd. Die nacht zat ik samen met zus-lief bij paps. Ondanks dat het een zware nacht was, was het ook een hele mooie nacht. En zondagnacht, terwijl de zuster van de thuiszorg bij hem zat, en hij zo rustig was, liet hij het toch ineens los…..

Ik heb ondanks mijn verdriet, toch een mooie week gehad, met paps thuis zodat we rustig afscheid van hem konden nemen, en de begrafenis zoals hij het wilde. Ik bleef nog een weekje in NL om een en ander te regelen en toen kwam dus die donderdag waar ik het eerder over had. Ik ben nu een week thuis, dat is fijn, echt. Maar ik ben moe, moe, moe. Ik probeer weer een beetje op gang te komen na een periode van toch ruim een jaar dat we hoorden dat hij ziek was en alle ups and downs die daar bij hoorden. Ik ben trots op mijn paps die toch zo alles eruit heeft gehaald wat erin zat! Als je achteraf hoort dat ze hem bij de operatie van 21 juni, waar ze ontdekten niks meer te kunnen doen, misschien nog 2 weken gaven en hij daar ruim 3 maanden van heeft gemaakt, dat zegt toch wel wat….

Lieve paps ik hou van je en ik mis je……

Zo’n 6 weken geleden schreef ik mijn laatste logje. Time Flies, zeg maar. Ik pendel nog steeds elke week een keer op en neer naar NL, met man of alleen en afgelopen weekend met man en vriend Gunter, kon hij ook eens zien waar wij vandaan komen. Met paps gaat het ondanks zijn ziek zijn redelijk. Hij probeert zoveel mogelijk te genieten van het leven en haalt op een bewonderenswaardige manier alles eruit wat erin zit! Het is bijna onvoorstelbaar hoe hij met enkele medicijnen ter ondersteuning-verlichting zo kan genieten van het leven. Kaarten met zijn vrienden, lekker op een terras zitten, uit eten, biljarten. Hij heeft een vol programma geloof me. En dat wij daar soms perplex van staan, ja dat is zo….

Vrijdag deden we een Epe-tour en gingen met de hondjes naar het bos. Aan het eind van de middag kwamen paps&Tineke en konden we na een enorme bui (op buienradar ook echt de enige bui in heel NL!!!) toch lekker op het terras van ons logeer-huis zitten met een drankje en afhaal-chinees. Het was een leuke avond. Rond 21 uur nog snel even met de hondjes uit en daarna vertrokken man-lief en Gunter naar het vuurwerk in het dorp ter afsluiting van ht zomer seizoen. Ik bleef even bij de hondjes en wilde daarna ook nog gaan maar besloot dat ik toch liever wilde gaan slapen.

Zaterdag een relax dagje, beetje aankneuteren. ‘s Middags in het bos op zoek naar de voerplek van de wilde zwijnen. En zowaar we zagen er een flink aantal! Daarna gingen we met zus, paps&tineke eten bij het steak-house. Daar was een mexicaanse week, met live muziek van een zingend gitaarduo aan tafel en lekker eten, hadden we wederom een zeer gezellige avond met zijn allen. Na die tijd reden we nog naar paps voor een afzakkertje. En toen lekker naar bed want zondag wilden we een beetje op tijd vertrekken. Ik was er zondag vroeg uit (ben ook ochtendmens), hondjes doen en dan met een bakkie buiten genieten van de vogels en de stilte…..Heerlijk! We zijn uiteindelijk toch later dan gepland gaan rijden ik ben nog even met paps& Tineke langs de huisartsenpost gegaan omdat hij zich niet heel lekker voelde, beetje benauwd was  en zijn stem totaal kwijt was. Zijn eigen huisarts had dienst en die wist ons toch gerust te stellen. Bloeddruk oke, longen en buik klonken normaal.Waarschijnlijk beetje teveel gegeten en met een vernauwing in de darm is dat waarschijnlijk iets teveel geweest. Even wat rustiger aandoen qua eten is het advies. Daarna reden we naar huis en ik kwam moe thuis aan, dus na een tukje maar even gebeld om te horen hoe het was, zo’n beetje hetzelfde, even afwachten maar hoe het verder verloopt. Nou en nu ga ik maar eens even de weekend-was ophangen. Later!

Ik ben weer even een paar dagen thuis, in mijn eigen "gedoetje", nadat ik woensdag weer terugkwam van een weekje NL. Donderdag de 28e reed ik naar NL, ik kan de ritjes erheen soms wel dromen zo vaak rij ik weer op en neer….Met paps ging het redelijk toen ik ‘smiddags een bakkie daar deed, hij kreeg een maatje op bezoek en ik vertrok naar mijn logeer-adresje. Bij miin vrienden in huis heb ik toch mijn eigen plekje. Ondanks dat het een gezin met 4 kids, 1 hond, 2 konijnen, 2 cavia’s en goudvissen is hoor ik ook een beetje bij dit gezin. Het is altijd de normaalste zaak van de wereld als ik er ben en ik draai gewoon mee in het gedoetje en daarom loopt dit ook altijd zo super. Ik help mee waar ik kan en ondertussen ga ik lekker veel met de hondjes naar het bos, want dat zijn mijn ontspannings-momenten.

Vrijdag at ik met zus-lief bij paps en het ging niet zo lekker met hem. Steeds wat verhoging en hij had een naar vol gevoel. ‘s Avonds laat kwam  man-lief ook naar NL voor het weekend. Zaterdagochtend waren we bij paps en daarna had ik alleen maar een ‘K"-dag. Janken, janken en nog eens janken, ik weet soms niet wat ik wil of moet… Dus besloot ik dat ik zondagavond terug zou rijden naar huis nadat ik met zus-lief nog zou koken en we met zijn 5-en zouden eten bij paps. Echter paps zag er slecht uit, voelde zich ook niet goed en ik besloot dat ik zo niet weg kon gaan….Maandag ging het iets beter, maar hij merkt zelf ook dat hij achteruit gaat, moe is, pijn in zijn rug krijgt, zwakker word.

Het is gewoon een moeilijke situatie, die op en af gaat. Woensdag ben ik nog mee geweest naar het ziekenhuis voor controle wond. Ik word echt totaal simpel van dat stomme gewacht altijd in het ziekenhuis. Grrrr. De chirurg vond de wond er niet zo mooi uitzien, terwijl het er naar mijn idee juist alweer beter uitzag en dat vond de thuiszorg ook. Over een week maar weer terugkomen. Ik ben ‘s middags vrij onverwacht toch terug gaan rijden naar huis, nu kan het nog en ik moet af en toe ook even opladen om weer verder te kunnen. Als ik thuis ben heb ik soms/vaak een dubbel gevoel, soms vind ik moeilijk rust, soms ben ik bang, vaak ben ik verdrietig….Ik regelde de dingen die thuis gereged moeten worden, maak het huis aan kant en dan voel ik de onrust weer opkomen…Zal ik alweer naar NL gaan? Ik had bedacht dat ik eigenlijk tot en met zondag thuis zou blijven en dan maar weer even kijken. Het verandert ook zo, had paps donderdag een goede dag, gister was het weer een stuk minder. Het hoort erbij denk ik….Ik ga maar gewoon proberen toch een beetje te genieten van het thuis zijn ook al vind ik dat soms lastig….

Zaterdagavond reed ik na een heftig weekje terug naar huis, even bij-tanken. De scan die we dinsdag lieten maken toonde ook de tumor die ze in het ziekenhuis hadden gezien en daarboven een vermoedelijk abces. Het gaf paps een goed gevoel dat hij de scan had laten maken en hij besloot te gaan voor de operatie. Dat ze donderdag tijdens de operatie constateerden dat er toch overal kleine uitzaaiingen zitten en er helemaal niks werd gedaan, niet eens een omleiding maken, alleen het litteken van de oude wond werd verwijderd…..

Ze kunnen niks meer doen…..Godzijdank is hij wel vrijdag naar huis gekomen, want in het ziekenhuis is het al helemaal verschrikkelijk om te zijn. Rustig aan doen zodat de wond dichtgaat, hopen dat dit snel en zonder complicaties zal gaan zodat we nog wat tijd samen krijgen om te genieten.

Ik was ook redelijk op na 6 dagen spanning en hectiek en besloot dat ik even bij moest tanken. Ik ben thuis maar het voelt dubbel, ik vind het op dit moment echt zwaar K dat ik zover weg woon. In zulke situaties is het fijn als je je af en toe even terug kunt trekken op je eigen stekkie, maar ik moet dan eerst 350 km rijden dus gaat dat niet steeds zomaar.

Ik weet niet hoe het zal gaan lopen allemaal, maar ik weet wel dat ik er bijna continu mee bezig ben en dat zal ook nog wel even zo blijven, op die manier is het niet zo makkelijk om te ontspannen en dus bij te tanken

Straks reis ik af naar NL, niet zomaar voor een leuk, gezellig, ontspannen reisje. Gevoelsmatig sta ik aan het begin van een hele zware week waar ik erg tegenop zie. Nadat er bij paps op de laatste scan een nieuwe tumor te zien was, een opname met darmonderzoek en het plaatsen van hem op de wachtlijst voor een operatie is het deze week al zover… Althans bijna. Afgelopen week was er nog een bezoek aan de behandelend arts, er werd nog weer gesproken over de geplande operatie etc. Het lullige aan het hele verhaal is dat paps het voelt als geen keus hebben. Al surfend op het world-wide-web vond ik het adres van een prive kliniek om scans te laten maken, ik ging bellen voor wat info. Om een lang verhaal kort te maken: morgen reizen we af naar een prive kliniek in Duitsland waar paps nog een keer door de scan gaat. In het ziekenhuis willen ze dit niet doen, zeggen ze dat dat niet nodig is er is in zo’n korte tijd toch niets verandert…. Maar als iemand zelf het gevoel heeft dat dat misschien anders is en op basis van die info misschien een beter besluit kan nemen waar ie meer achter staat dan hadden ze dat toch alleen daarom al kunnen doen, denk ik dan???!!!

Anyway vanwege deze scan vertrek ik dus vandaag al, zodat we morgen dat kunnen gaan doen. Afhankelijk van wat deze scan uitwijst zal paps moeten besluiten of hij zich dan op woensdag inderdaad op laat nemen in het behandelend ziekenhuis zodat hij de op donderdag geplande operatie kan of zal ondergaan..

De tijd en in dit geval de uitslag van die scan zal het leren, ik hoop alleen maar dat het hem meer het gevoel geeft dat hij een keus kan maken. En verder is het even afwachten hoe het allemaal zal gaan lopen. Al ben ik klaar voor vertrek, liever maakte ik dit reisje onder andere omstandigheden..

Zit ik vanmorgen, net zoals elke morgen op nu.nl te lezen….Huh, schrik: brand in ziekenhuis Apeldoorn, locatie Lukas. Euh shit. Dit is het ziekenhuis waar paps heengaat voor de operatie volgende week. En hij moest vandaag naar de anestehsist. Als ik hem tussen de middag aan de telefoon heb verteld hij dat hij niet eens meer bij he ziekenhuis kon komen, weg versperd. Buiten veel verplegend personnel en al snel werd duidelijk dat hij daar vandaag in ieder geval geen afspraak meer had met.  Bellen voor een nieuwe afspraak zal ook wel lastig worden, aangezien hij vast niet de enige was die daar vandaag een afspraak had staan. Ik ga er maar even vanuit dat hij morgen meer kans maakt.

Achteraf blijkt het allemaal reuze mee te vallen, meer rook dan daadwerkelijk vuur. Ik denk : gelukkig maar, dat het meevalt en dat het niet gebeurt terwijl hij daar al ligt-lag. Net die etages werden namelijk ontruimd vandaag….Nou dat hebben we maar weer gehad en gelukkig viel het dus achteraf mee. Ik kreeg al van die visioenen hoe ze dat anders allemaal moesten gaan organiseren daar??

Kan nu alleen maar hopen dat het met paps zijn operatie ook zo loopt, dat ik daarna kan zeggen dat het toch meeviel……..

De afgelopen tijd zijn we alvast begonnen ons flink te oriënteren op de huizenmarkt. Eigenlijk staat voor ons als een paal boven water dat we niet weg willen uit het dorp waar we nu wonen. Dat was per slot van rekening 1 van de redenen om hier te blijven, als je hier dan verhuist naar een andere plek moet je op een of andere manier toch weer opnieuw beginnen. Nou is het dorp klein en ligeen er op dit moment nog 5 bouw grondstukken die te koop zijn. De prijs is voor NL begrippen natuurlijk een lachertje, maar de plek van de grondstukken is niet echt geweldig, redelijk ingesloten en "maar" zo’n 600 m2, dat is klein voor hier geloof me. We zitten nu in ons huurhuis al op een perceel van zo’n 1200 m2 en dat went snel hoor

Er staat een huis te koop in het dorp, bouwjaar 70, zo’n 165 m2 woonoppervlak, en een grondstuk van 3500 m2. Het huis is super onderhouden, de tuin is een plaatje, kortom : geweldig. We zijn nu 2 keer wezen kijken. Een keer met ons 2-tjes en afgelopen week nog een keer met paps en schoonouders. Daarnaast nam ik een bevriende makelaar, mee waar ik destijds de jachtcursus mee volgde. Hij ging mee om voor ons een reeële prijs te bepalen van het optrekje, dit is ook echt wel nodig omdat de prijzen zo anders liggen als in NL. Het bleek een slimme zet want zo leer je dan toch dat de vraagprijs totaal niet reeël is, zijn idee: zo’n 60.000 euro te hoog!!!! Alsof je het over niets hebt.

Er is alleen maar super -onderhoud gepleegd aan het huis en aan de tuin maar alles is nog "seventies". Dus je begrijpt wat ik bedoel, als we het huis voor een goeie prijs zouden kunnen kopen moet er daarnaast nog aardig wat geïnvesteerd om het zo te maken dat het naar onze zin is. Dan zijn er nog een aantal zaken die gerealiseerd moeten worden, aansluiten op het riool (schijnt ook behoorlijk kostenplaatje te zijn) en het blijft een huis waar veel onderhoud aan zit en zal blijven zitten(houtwerk, houtwerk en nog eens houtwerk, dus schilderen, schilderen en nog eens schilderen) De vraag blijft of je dan op het moment dat je het huis weer zou willen of moeten verkopen of je dan het ge-investeerde er ooit nog weer uit krijgt.

Nou dan zeg je: doe je het toch niet. Ja dat is een optie. Wellicht is het beter en verstandiger om ergens een grondstuk te kopen en een nieuw huis te bouwen wat dan helemaal naar je zin is en voldoet aan de eisen van deze tijd, maar dat wordt hier in het dorp dus lastig.

Nou ja, gezien de situatie hebben we besloten het voorlopig even op een laag pitje te zetten, eerst maar eens kijken hoe het met paps en zijn operatie loopt, die staat al gepland voor de 21e. En we moeten sowieso ook nog even wachten tot Paul zijn vaste contract heeft getekend voordat we spijkers met koppen kunnen slaan….

Neemt niet weg dat ik ondertussen toch al stiekem aan het verbouwen ben, een keuken en vloeren uitzoek en een soort kosten-plan op papier zet…….ik zoek aleen nog wat handige mensen die straks als het wel zover is willen helpen "klussen"